Traduko de Katulo 73
Classical
Enkonduko
En tiu ĉi poemo Katulo deklaras, ke ne plu indas fari bonon al iu ajn, nek atendi, ke iu estu dankema. Li diras, ke ĉio estas senvalora: eĉ se vi estus pia, eĉ se vi estus fidela, vi tamen estos perfidita. Li aludas al iu, kiun li amis kiel sian propran koron, kiu nun fariĝis lia malamiko.
La poemo esprimas profundan amarecon pri homa nefidindeco. Ĝi taŭgas en la ciklo de poemoj pri amikeco rompita kaj pri la malmoleco de la socia vivo en Romo.
Carmen 73
| Linio | Latina teksto | Esperanta traduko |
|---|---|---|
| 1 | DESINE de quoquam quicquam bene uelle mereri | Ĉesu voli meriti iun ajn per ia bonfaro, |
| 2 | aut aliquem fieri posse putare pium. | aŭ pensi, ke iu povas fariĝi dankema. |
| 3 | omnia sunt ingrata, nihil fecisse benigne | Ĉio estas senvalora; tio estas la maniero: eĉ fari bonon estas senutila; |
| 4 | immo etiam taedet, taedet obestque magis; | eĉ pli, ĝi lacigas kaj malutilas. Tiel estas al mi, kiun neniu |
| 5 | ut mihi, quem nemo grauius nec acerbius urget, | pli kruele traktas kaj turmentas, ol tiu, kiu ĵus estis al mi |
| 6 | quam modo qui me unum atque unicum amicum habuit. | unika amiko, kaj kiun mi amis kiel mian propran koron. |
