Connla

Connla estis la pli juna filo de Conn Cétchathach kaj frato de Art. Connla estis priskribata kiel havanta helan hararon, do li estis nomata Connla de la Ora Hararo.

La sola rakonto kiun mi povis trovi pri Connla estis en rakonto nomata Echtrae Conli aŭ “La Aventuro de Connla”, kiu troveblas en la 15-ajarcenta manuskripto konata kiel la Libro de Fermoy.

Iun tagon, dum promenado ĉirkaŭ la reĝa monteto de Uisnech, ili renkontis belan feinon aŭ Danann-virinon kiu venis el la Lando de Vivantoj (Tir na mBéo). Ŝi tentis kaj urĝis Connla veni kun ŝi kaj vivi en la lando kie ĉiam estas ĝojo, neniu malĝojo kaj neniu konflikto, kaj kie neniu maljuniĝas.

Kvankam Conn aŭdis Connla paroli al la virino, li ne povis vidi ŝin. La Aes-shee, kiel ŝi nomis sin (kaj siajn samgentanojn), respondis al la demando de la reĝo ke ŝi ŝatus preni lian filon al Mag Mell aŭ la Agrabla Ebenaĵo, kie lia filo povus regi ŝian senmortan popolon.

Conn ne volis perdi sian filon al la sorĉistino; li ordonis al sia druido forbani la feinvirinon. La feino estis devigita fuĝi kiam la druido eldiris sian sorĉon, kaj ŝi perdis sian voĉon. Sed antaŭ ol foriri, ŝi donis oran pomon al la bela princo.

Tiun nokton, Connla manĝis la magian pomon, post kiam li rifuzis ĉian alian manĝaĵon kaj trinkaĵon. Matene la pomo estis mirakle tuta denove. Do tagon post tago, Connla daŭrigis manĝi la pomon. Tagon post tago, Connla ankaŭ sopiris al la bela virino kiun li estis vidinta, kvankam li ne volis forlasi sian familion, amikojn kaj hejmon.

Unu monaton poste, la feina virino revenis kaj reakiris sian voĉon. Denove, la bela virino petis Connla forlasi sian familion kaj hejmon kaj aliĝi al ŝi en Mag Mell.

Ĉi-foje Conn povis vidi kaj aŭdi la strange belan virinon. La reĝo kolere vokis sian druidon denove. Sed ĉi-foje ŝi estis preta, ĉar ŝi jam estis ĵetinta sorĉon sur la druidon tiel ke la druido povis nek paroli nek ĵeti sian propran sorĉon.

La virino tiam kantis longan kanton pri la beleco de sia mondo, kiel nenio iam maljuniĝus en la lando, inkluzive ŝian popolon. Ŝi invitis Connla regi tiun landon kun ŝi kiel ŝia edzo.

Movita de ŝia voĉo kaj beleco, Connla forlasis Irlandon sur kristala koraklo, kaj li neniam plu estis vidita de sia popolo.