Elf

La elfo aŭ alf estis de teŭtona origino. Priskriboj de la elfoj variis de aŭtoro al aŭtoro kaj de unu periodo al alia. La elfoj estis enkondukitaj en keltan folkloron en pli postaj tradicioj.

Laŭ la nordaj mitoj, ekzistis du grupoj aŭ triboj de elfoj.

La lumelfoj, konataj kiel ljásálfar, vivis en la mondo nomata Alfheim, kiun la Vanir-dio Freyr regis. La lumelfoj estis vidataj kiel belaj. La alia grupo de elfoj estis la malhelelfoj, dokkálfar, vivantaj en Nidavellir, aŭ nigraj elfoj, svartálfar, vivantaj en la mondo nomata Svartalfheim. Ŝajnis ekzisti diferenco inter malhelelfoj kaj nigraj elfoj. La malhelaj elfoj estis priskribitaj kun vizaĝkoloro pli nigra ol la nokto, kaj ili estis malaltaj kiel la nanoj. La malhelaj elfoj, kiel la nanoj, estis konataj pro sia inventemo kaj metiarto.

Por la norda tradicio, la elfoj estis spiritoj aŭ malgravaj diaĵoj de la arbaro aŭ hejmo. Vidu Pri Nanoj kaj Elfoj en la sekcio de Norda Mitologio. En pli posta germana folkloro, la elfoj ŝanĝiĝis - fariĝante malgrandecaj, kiel la kelta ekvivalento de la feinoj.

Estis ĉi tiu tradicio kiel hejmaj spiritoj ke la elfoj estis poste donitaj en germanaj kaj keltaj folkloraj tradicioj. La plej proksima aĵo kiun la keltaj homoj havis al la elfoj estis la ellyll el kimra tradicio.

Ili estis malaltaj aŭ etaj, kaj povis esti vidataj kiel bonvolaj se kontentaj, do ili zorgus pri la domo, farante laborojn nokte. Se ili estis ofenditaj, ili povis fariĝi malicaj, perturbante la hejmon per rompi telerojn, verŝi lakton, teni la loĝantojn vekaj nokte per siaj bruoj, aŭ forpeli brutaron.

Ĉi tiuj elfoj estis degraditaj en la koboldon en germana folkloro, aŭ en la skota gaela folkloro kiel la brownie.