Dejfobo

Troja princo. Dejfobo (Δηίφοβος) estis filo de Priamo kaj Hekabo; eble ilia tria filo. Li estis frato de Hektoro, Pariso, Helenoso kaj Kasandra. En la familio Dejfobo estis verŝajne la dua plej bona batalanto inter siaj fratoj, post Hektoro.

En la Iliado lia frato Helenoso gvidis trian batalionon kontraŭ la muro de la greka tendaro kun Dejfobo kiel leŭtenanto, sed Homero ne skribis pri liaj faroj en la Iliado. Ateno imitis Dejfobon, prenante lian formon, por trompi kaj logi Hektoron batali kontraŭ Aĥilo en unuopa batalo. Ĉi tie Hektoro malkaŝis, ke Dejfobo estis lia plej ŝatata frato. Kiam Dejfobo malaperis de la flanko de Hektoro, la troja komandanto komprenis, ke li estas destinita morti tiun tagon.

Estis post la morto de Hektoro, ke li fariĝis pli konata. Laŭ unu legendo, li kaj Pariso embuskis kaj mortigis Aĥilon, uzante sian fratinon Poliksenan kiel logaĵon.

Kiam Pariso mortis, Dejfobo kverelis kun sia frato Helenoso pri tio, kiu edziĝu al la vidvino de la frato, Heleno. Ĝis tiam Heleno volis reveni hejmen al sia unua edzo kaj al sia filino, kiun ŝi forlasis en Sparto. Ne estas certe, kiel li gajnis la kverelon, sed fine Dejfobo edziĝis al Heleno. La geedzeco estus mallonga. Helenoso forlasis Trojan, sed estis kaptita de la grekoj. Helenoso, kiel antaŭdiristo, estis tre grava por la greka venko.

Kiam la grekoj trarompris la defendojn de Trojo per la Ligna Ĉevalo, Dejfobo estis inter tiuj, kiuj provis defendi la urbon, sed li estis mortigita de Menelao, la unua edzo de Heleno.

En La Eneido la heroo Eneo renkontas la ombron de Dejfobo en la Submondo. Eneo estis lia kuzo. Dejfobo parolis pri sia lasta nokto, malkaŝante la perfidon de Heleno. Dum Dejfobo festis, ebriiĝis kaj poste endormiĝis post la ŝajna venko super la grekoj, Heleno kaŝis ĉiujn armilojn de Dejfobo, tiel ke li estis senpova, kiam Menelao kaj Odiseo (Uliso) eniris la domon.