Vodano

Vodano estis antikva ĝermana ĉiela dio. Vodano estis konata kiel Vodeno aŭ Votano al la Saksoj kaj poste Odino al la Skandinavoj. Vodano ankaŭ estis la dio de milito.

Vodano fariĝis pli kaj pli populara ĝermana dio, kiu anstataŭigis Tivazon (Tiron) kiel la ĉefan ĉielan dion kaj militdion. Odino heredis multajn el la roloj kaj atributoj de Vodano, same kiel tiujn de Tivazo.

Vodano estis aparte populara inter la nobela klaso, sed estis malpli populara inter la laborista klaso kaj la kamparanoj. La kampara loĝantaro tendencis esti pli interesita pri Donaro aŭ Thunor (Toro), la dio de tondro.

Vodano (Odino) estis la edzo de la diino Frija aŭ Frea (Friggo). En la lombardaj mitoj, li estis nomata Godan kaj estis la edzo de Frea.

Vodano ne estis nur la dio de milito; li estis la dio de venko en batalo. Venko estis atingita en batalo, kiam li direktis sian lancon favore al unu armeo super la alia.

Vodano estis la dio de morto kaj sangofero. La Cimbri, la Heruli kaj la Gotoj plenumis oferritojn per ponardado kaj bruligo de siaj viktimoj. Tio klarigus pli postajn nordiajn mitojn, kiam Odino ponardis per sia lanco kaj bruligis la Vaniran diinon Gullveig tri fojojn, sed ĉiufoje la diino renaskiĝis. Tiu atako kontraŭ la diino rezultigis militon inter la Aesiroj kaj la Vaniroj.

Kiel Odino, Vodano estis la dio de pendigo. La Cimbri iafoje pendigis siajn kaptitojn super bronzaj kaldronoj, dum pastrino tranĉis iliajn gorĝojn. Tiuj oferoj al Vodano estis poste ĵetitaj en sanktajn lagojn. Tamen, la nordiaj mitoj diris, ke estis Odino, kiu pendigis sin mem, por lerni la magian povon de poezio kaj la magion de la runoj.

La Romianoj identigis Vodenon kun la roma dio Merkuro. La ĝermana popolo honoris lian nomon nomante merkredon laŭ li. Merkredo ankaŭ estis dies Mercurii (Tago de Merkuro).

Vodano kune kun ses aliaj diaĵoj estis menciita en la Dua Merseburga Sorĉo, ĉ. 900.