Nertuso

Nertuso estis antikva ĝermana terdiino. Ŝi estis konata ekde la tempo de la Romia Imperio. Tacito, la romia historiisto de la 1-a–2-a jarcento p.K., identigis Nertuson kun la roma diino Terra Mater. Nertuso estis populara diino, ĉar ŝi estis adorata de sep ĝermanaj triboj – la Reudigni, Aviones, Anglii (Angloj), Varini, Eudoses, Suarines kaj la Huitones.

Tacito registris, ke ĉiujare estis festo, dum kiu la diino laŭdire vojaĝis en ĉaro tirata de du blankaj bovinoj, akompanata de pastro. Neniu rajtis komenci militon aŭ porti armilojn dum la festo. Eĉ feraj iloj estis ŝlositaj dum la vojaĝo de la diino. Ĝi estis bonŝanco por tiuj setlejoj, kiujn ŝi vizitis en sia vojaĝo.

Je la fino de la festo, la pastro gvidis la ĉaron al sankta lago, kie Nertuso banis sin. Ŝia ĉaro estis kovrita per tuko. Post kiam la elektitaj sklavoj banis la diinon en la lago, la sklavoj estis dronigitaj kiel oferoj al Nertuso.

La atributoj de Nertuso ankaŭ similis al tiuj de ŝia antikva kelta ekvivalento, Matres aŭ Matrone, la grupo de patrinaj diinoj, kiuj estis popularaj ĉirkaŭ la rivero Rejno.

Kvankam la kulto de Nertuso ŝajne finiĝis en la 5-a aŭ 6-a jarcento, pli posta tradicio diras, ke ŝi estis identigita kun la nordia dio Njordo (Njord), la Vanira dio de la vento kaj maro. Njordo estis la vira formo de Nertuso. Kiel Nertuso spertis seksŝanĝon, daŭre konfuzas modernajn akademiulojn.

Nertuso eble estis la sennoma fratino kaj edzino de Njordo, en la nordiaj mitoj, kiu fariĝis la patrino de Frejro kaj Frejja. Kvankam neniu el la nordiaj aŭtoroj iam donis nomon al la fratino de Njordo. Aŭ ŝi eble estas la antikva formo de Frejja mem. Ĉar la nordiaj verkistoj kredis, ke la Vaniraj diaĵoj estis pli malnovaj ol la Aesiroj, tiam estas pli ol verŝajne, ke la teŭtona Nertuso fariĝis la nordia Frejja.