Nemeso

Diino de dia rekompenco por malbonaj agoj aŭ nemeritita bona sorto. Nemeso estis la filino de Niks («Nokto»). Ekzistis stranga mito, ke estis du diinoj nomitaj Nemeso, kiuj kune estis konataj kiel la Nemesoj, kaj ambaŭ estis filinoj de Niks.

Ŝi estis la diino de leĝo kaj justeco same kiel de dia rekompenco. Nemeso punis aŭ pro malbonaj agoj aŭ pro nemerititaj bonaj sortoj. Do se la diino Tiĥe donis bonan sorton al persono, Nemeso povis facile forpreni ĝin, se ŝi vidis, ke li aŭ ŝi ne meritas ĝin.

Kelkaj diras, ke estis ŝi, ne Ledo, kiu estis la patrino de Heleno de Trojo, laŭ la Biblioteko de Apolodoro, la Poetica Astronomia de Higino kaj la Cypria (Epika Ciklo). Afrodito igis Zeŭson enamiĝi al Nemeso, kiun li persekutis. Nemeso provis eskapi de Zeŭso, unue transformante sin en fiŝon, poste en anseron. Zeŭso perfortis ŝin, dum li estis en la formo de cigno.

Laŭ Higino, Zeŭso provis akiri, kion li deziras, per trompo. Kun la helpo de Afrodito, kiu prenis la formon de aglo, kaj Zeŭso en la formo de cigno, la aglo (Afrodito) ĉasis la cignon (Zeŭso). La falsa cigno serĉis rifuĝon en la brakoj kaj sino de la diino Nemeso por protekto kontraŭ la aglo. Dum Nemeso dormis kun la cigno en siaj brakoj, Zeŭso perfortis la dormantan diinon, antaŭ ol li forflugis.

En la ĝusta tempo Nemeso demetis bluan kaj arĝentan ovon, kiu estis trovita en la arbaro de paŝtisto aŭ de Hermeso, kiu donis la ovon al Ledo. Kiam la ovo elkoviĝis, Ledo edukis Helenon kiel sian propran infanon. Zeŭso honoris la formon de la cigno, metante ĝin inter la konstelaciojn kiel la Cigno aŭ Cygnus.

En greka arto Nemeso foje estis prezentata kiel flugilhava diino, portanta pombranĉon en unu mano kaj radon de sorto en la alia. Ŝi ankaŭ estis vidata en ĉaro tirata de grifoj anstataŭ ĉevaloj. Fruaj verkistoj kaj artistoj prezentis Nemeson kiel belan, blanke vestitan, flugilhavan fraŭlinon, dum postaj generacioj montris ŝin kiel malbelan, monstran estaĵon.