Etrurio

La homoj, kiuj parolis la formortintan Etruskan lingvon, estis nomataj Etruskoj fare de la Romianoj, sed Tirenoj fare de la Grekoj. La maro estis nomata laŭ la Etruskoj - la Tirena Maro. Ilia lando estis nomata Etrurio, regiono kiu enhavis la tutan modernan Toskanion kaj parton de Latio norde de Romo kaj de la rivero Tibero, ĝis norde al Ligurio. Tamen, ilia imperio en la 6-a jarcento a.K. etendiĝis preter Latiumo, suden ĝis Capua en Kampanio, urbo fondita de la Etruskoj. Historie, la lastaj tri reĝoj de Romo estis de Etruska deveno. (Vidu Rakontoj de Romo).

La Etruskoj estis instruistoj de Romo en inĝenierartaj kapabloj, kiel ekzemple la muroj konstruitaj ĉirkaŭ la Kapitola monteto kaj la konstruado de la kloako konata kiel Cloaca Maxima. Romo ankaŭ ŝuldis al la Etruskoj, ĉar la Latina alfabeto ŝuldas multon al la Etruska alfabeto; multaj el la Latinaj literoj estis rekoneble Etruskaj; Romo adoptis 21 el la 23 Etruskaj literoj.

Laŭ la Eneado de Vergilio, la Etruskoj ekzistis en la tempo de Eneo, kaj plej verŝajne antaŭ lia tempo. La Etruskoj forpelis sian reĝon, Mezencion, pro lia subprema regado, do la ekzilita reĝo fariĝis aliancano de Turno, reĝo de la Rutuloj. Mezencio mortis ĉe la pinto de la glavo de Eneo. Pro la malamikeco kontraŭ sia iama reĝo, la Etruskoj fariĝis la plej granda aliancano de Eneo anstataŭ Turno. La Etruskoj estis sub la gvidado de Tarĥono, kiu ŝajnis esti pli tribestro ol reĝo.