Vortigern

Vortigern estis la reĝo de Britio. La 6a-jarcenta monaĥo Gildas nomis lin Gurthrigern.

Post la morto de Constantine la Dua de Britio, la britaj nobeloj decidis kiun el la pli junaj filoj de la reĝo (Aurelius Ambrosius (aŭ Ambrosius Aurelianus) kaj Uther) sekvontus la reĝon. Unu el la nobeloj (Vortigern) konsilis ilin ke la plej bona elekto estis la plej aĝa nomata Constans. Tamen, Constans estis destinita fariĝi monaĥo. Vortigern persvadis la naivan junulon forlasi la monaĥejon kaj akcepti reĝecon. Constans konsentis kaj fariĝis reĝo de Britio. Constans faris Vortigern sia ĉefa konsilanto. Constans donacis al Vortigern ĉiam pli grandan potencon.

Vortigern konsilis la junan reĝon dungi piktajn soldulojn. Per trompo kaj perfido, Vortigern trompis la piktojn por mortigi la reĝon. Vortigern tiam kaptis la potencon. La homoj kiuj zorgis pri la pli junaj fratoj de Constans timis por ilia sekureco kaj sendis la fratojn al Bretonio, kie la du princoj estis edukitaj de Reĝo Budicius la Unua.

Post regado dum kelkaj jaroj, la saksoj sub la gvidado de Hengist kaj Horsa alvenis al la britaj bordoj. Vortigern enlistigis ilin en sian servon. Vortigern enamiĝis al Rowena, la bela filino de Hengist, kiun la reĝo edzigis. Vortigern donis al sia bopatro grandan potencon. Hengist ankaŭ sukcesis konvinki la reĝon permesi al pli da saksoj setliĝi en Britio.

Laŭ la kimra historiisto Nennius, Vortigern havis tri filojn de Rowena: Vortimer, Categirn kaj Pascent. Vortigern ankaŭ havis filinon, kun kiu la tirano kuŝis; lia filino naskis lian kvaran filon, Faustus. Sankta Germanus admonis Vortigern pro la incesto kun lia filino.

La britaj nobeloj estis tiel alarmitaj ke Vortigern donis al la fremduloj multajn potencojn kaj terojn, ke ili postulis la reĝo forsendi ilin. Vortigern ignoris ilin. Eĉ lia propra filo Vortimier (liaj aliaj filoj estis Paschent kaj Katiger) kontraŭis lin, kaj levis armeon por forpeli la saksojn el Britio. Vortimier mortis pro venenado kiun lia duonpatrino (Rowena) donis al li.

Vortigern provis pacigi la du militantajn flankojn. Estis paŭzo inter la britoj kaj saksoj. Tamen, la saksoj kaŝis tranĉilojn en siaj vestoj. En la nokto de la longaj tranĉiloj, la saksoj masakris la britajn nobelojn kiuj partoprenis la kunvenon.

Vortigern estis ŝparita, sed li perdis grandan parton de Britio al sia bopatro. Vortigern fuĝis al Kimrio. Vortigern provis konstrui fortan kastelon sur la supro de monteto, sed ĉiunokte la muroj falis. Liaj konsilantoj diris al Vortigern trovi knabon sen patro, kaj mortigi la knabon kaj uzi lian sangon miksitan kun mortero. Ili diris ke ĉi tiu sangofera ofero fortigus la murojn.

Hazarde, Vortigern renkontis knabon sen patro. Ĉi tiu knabo nomiĝis Merlin. Kiam Merlin aŭdis la konsilon de la konsilantoj, li riproĉis ilin pro mensogado. Merlin diris al la reĝo ke la vera kialo de la murfalado estis ke sub la fundamento estis akvujo kaj du drakoj batalis unu kontraŭ la alia. Ĉio el tio estis vera. Kiam ili fosis truon por trovi la akvujon, la du drakoj eskapis: unu ruĝa, la alia blanka. Merlin fariĝis la ĉefa konsilanto de Vortigern, dum la aliaj konsilantoj estis pendumataj pro mensogado.

Aurelius kaj Uther revenis el Bretonio kun granda armeo. Ilia intenco estis detroni Vortigern kaj forpeli la saksojn el Britio. Vortigern retiriĝis al sia kastelo. Tamen, la novenintoj ekbruligis la kastelon; Vortigern mortis en la fajro.

Laŭ Nennius tamen, la kastelo de Vortigern ja brulis, mortigante la reĝon kaj liajn edzinojn same kiel liajn sekvantojn, sed Nennius ne menciis la implikiĝon de Aurelius Ambrosius. Nennius asertis ke la kastelo Cair Guothergirn estis ekbruligita de Dio mem.

Aurelius Ambrosius fariĝis reĝo. La filo de Vortigern, Paschent, estis implikita en ribelo kaj milito kontraŭ Aurelius.